خب من پیش از این هم داستان مینوشتم. اصلا اینطور نبود که قلمم را فقط برای ثبت روزانهها کنار بگذارم ولی راستش، نوشتن سخت است و انتشارش سختتر. اعتماد به نفسی میخواهد از اینجا تا آنجا که من فکر میکردم ندارم. با این حال داستانم را تمام کردم. مهمترین موضوع زندگی خودم را داستان کردم و تا الان تقریبا چند روزی است که دست یک ناشر محترم برای چاپ است. برای چاپ شدنش هیچ عجلهای ندارم ولی برای اینکه خوانده شود و نظر بدهند، بی صبرانه منتظرم.

این تقریبا بار هجدهم است که اقای الف سرما میخورد. اگر بخواهم دقیق بگویم باید اینطور عنوان کنم که از اول امسال، آقای الف هجده بار سرما خورده است. هر دو خانهایم و سرکار را حواله دادهایم به زنبیل بیب

امشب یه حال بیقرار و خرابی دارم..

تا به حال به آخرین روز زندگی فکر کردید؟ به اینکه اگر بدانید که یک روز برای زندگی کردن وقت دارید و بعد از آن همه چیز فقط یک خط صاف بی معنی خواهد شد؟! ...

همین حس را دارم. نباید داشته باشم ولی هست ... حس ِ روز آخر زندگی و بعدش افتادن در یک چاه سیاه ِ ترسناک.

کمی میترسم، کمی آشفتهام و بسیار زیاد دلتنگ.

گاهی از تصور اینکه پیشم نباشد، آنقدر میترسم که بیهوا زبانم را گاز میگیرم یا به خودم نهیب میزنم که ذهنت را منحرف کن. او، همیشگی توست و بعد به ادامهی کارم میرسم. امشب که لباسها را شست و تاکرده گذ

چقدر دلم برای «ویروس» تنگ شده. کاش اینجا رو میخوند و خودی نشون میداد ... این روزها مغزم هی تو گذشته وول میزنه. انگار همهی آدمهای گذشتهی زندگیم، عین زامبیهای داستانهای تخیلی، توی خیابونهای خیالم، آروم آروم دنبالم راه افتاده باشن ...